اختلال اوتیسم چیست؟

از سری بیماری های به نسبت نادر که در اطرافیانمان در مورد آن کمتر از باقی بیماری ها می شنویم اختلال طیف اوتیسم است. این اختلال به طور خلاصه (ASD) گفته می شود و در حقیقت یک اصطلاح گسترده است که برای توصیف گروهی از اختلالات رشدی عصبی استفاده می گردد. این اختلالات با مشکلات ارتباطی و تعامل اجتماعی مشخص می شوند. افراد مبتلا به ASD اغلب علائم یا الگو های رفتاری محدود ، تکراری و کلیشه ای را نشان می دهند.

این اختلال متاسفانه فارغ از نژاد، فرهنگ یا پیشینه اقتصادی در افراد مختلف در سراسر جهان یافت می شود. اوتیسم در پسران بیشتر از دختران اتفاق می افتد، با نسبت ۴ مرد به ۱ زن. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد موارد ASD رو به افزایش است. برخی این افزایش را به عوامل محیطی نسبت می دهند. با این حال ، متخصصان درباره ی اینکه آیا افزایش واقعی موارد وجود دارد یا اینکه فقط تشخیص های مکرری اتفاق می افتد، بحث می کنند.

بیشتر بخوانید: مشاوره تلفنی ازدواج، مشاوره تلفنی طلاق و مشاوره تلفنی خانواده

علائم اوتیسم چیست؟

به طور کلی علائم این بیماری در اوایل کودکی، به طور میانگین بین سنین ۱۲ تا ۲۴ ماهگی قابل مشاهده است. با این حال، علائم ممکن است زود تر یا دیرتر ظاهر شوند. علائم اولیه ممکن است شامل تاخیر قابل توجه در زبان یا پیشرفت اجتماعی باشد.

این بیماران به دو دسته تقسیم می شوند: 1- آن دسته از افرادی که مشکلات ارتباط و تعامل اجتماعی دارند 2- گروهی که الگوهای محدود یا تکراری از رفتار یا فعالیت ها از خود نشان می دهند.

مشکلات ارتباط و تعامل اجتماعی شامل موارد زیر است:

موضوعات مربوط به ارتباطات مثلا مشکلات به اشتراک گذاری احساسات، به اشتراک گذاشتن علایق یا حفظ مکالمه قبلی و بعدی - مشکلات ارتباط غیر کلامی، مانند مشکل در حفظ ارتباط چشمی یا خواندن زبان بدن - دشواری در توسعه و حفظ روابط

الگو های بسته یا تکراری از فعالیت ها و یا رفتارها شامل موارد زیر است:

انجام حرکات مکرر، جنبیدن یا الگو های گفتاری - پایبندی سفت و محکم به روال ها یا رفتار های خاص - افزایش یا کاهش حساسیت به اطلاعات حسی خاص از محیط اطراف خود، مانند واکنش منفی به یک صدای خاص - علائم یا دغدغه های ثابت

افراد در هر یک از این گروه ارزیابی می شوند و با توجه به رفتارهایشان شدت علائم آن ها ذکر می شود. برای دریافت تشخیص ASD ، فرد باید هر سه علامت را در گروه اول و حداقل دو علامت در دسته دوم نشان دهد.

چه عواملی باعث اوتیسم می شود؟

همیشه برای پیشگیری از ابتلا به بیماری ها نیازمند این هستیم که عوامل ابتلا به آن بیماری را پیدا کنیم. علت دقیق ASD ناشناخته است. جدید ترین تحقیقات نشان می دهد که هیچ علت واحدی وجود ندارد. برخی از عوامل خطر مشکوک به اوتیسم عبارتند از:

 1- داشتن یک عضو درجه یک خانواده مبتلا به اوتیسم

 2- جهش های ژنتیکی

 3- داشتن سندرم X شکننده و دیگر اختلالات ژنتیکی

 4- داشتن والدین با سن بیشتر

 5- وزن کم هنگام تولد

 6- عدم تعادل متابولیک

 7- قرار گرفتن در معرض فلزات سنگین و سموم محیطی

 8- سابقه عفونت های ویروسی

 9- قرار گرفتن جنین در دوران بارداری مادر در معرض دارو های والپروئیک اسید (Depakene) یا تالیدومید (Thalidomid)

بر اساس مطالعات صورت گرفته اختلالات عصبی و سکته مغزی، دو عامل ژنتیک و محیط زیست امکان دارد در اینکه که آیا فرد به اوتیسم مبتلا می شود یا خیر، تعیین کننده باشند. هرچند منابع متعدد، قدیمی و جدید به این نتیجه رسیده اند که این اختلال ناشی از واکسن نیست. یک مطالعه بحث برانگیز در سال ۱۹۹۸، ارتباطی بین اوتیسم و واکسن سرخک، اوریون و سرخچه (MMR) ارائه داد. با این حال، این تحقیق توسط تحقیقات دیگر مورد نقد قرار گرفته و در نهایت در سال ۲۰۱۰ تکذیب شد.

خصوصیات بیماری اوتیسم چیست؟

در ابتدا امر به جهت شناسایی این اختلال باید دقیقا بدانید که خصوصیات آن چیست؟ به این خاطر که این بیماری معمولا پیش از ورود به سه سالگی در کودکان بروز پیدا می ‌کند و علائم آن می‌تواند بسیار گیج ‌کننده باشد. زیرا برخی کودکان مبتلا به اوتیسم ظاهرا تا قبل از شروع بیماری، رشد نرمالی دارند. اگر چه شدت علائم در افراد مختلف بسیار متنوع است. اما اختلالات نامتغیری در مهارت ‌های اجتماعی و ارتباطی همه افراد مبتلا نیز وجود دارد. به عنوان مثال برخی کودکان مبتلا به اوتیسم هرگز در طول زندگی خود صحبت نمی ‌کنند. همچنین بیش ‌تر کودکان مبتلا به اوتیسم علاقه‌ های محدود و رفتارهای تکرارشونده‌ ای از خود نشان می ‌دهد.

امکان دارد والدین متوجه این مسئله شوند که نوزادشان از برقراری تماس چشمی خودداری می‌ کند یا پاسخی به آن نمی‌ دهد و یا ایجاد پیوند عاطفی با آن ‌ها برایش مشکل است. کودکان مبتلا به اوتیسم پاسخ‌های نامعمولی به تجربیات حسی دارند و ممکن است تنها به صداها، بافت‌ها، بوها یا طعم‌های خاصی حساس باشند. آن‌ها ممکن در هماهنگی حرکتی نقص داشته باشند و عضلاتشان ضعیف باشد.

کودکان مبتلا به این اختلال متاسفانه، ممکن است بسیاری از رفتارهای تکرار شونده، همانند به هم زدن دست‌ ها، تکان دادن بدن و یا در آوردن صدا، را در اوایل زندگی داشته باشند. آن‌ها امکان دارد اشیا را بارها به ترتیب چیده و بهم بزنند. برخی کودکان با حرکاتی مکرر مانند گاز گرفتن دست و ضربه به سر به خود آسیب می‌زنند. همچنین بسیاری از این کودکان بدون این‌ که بدانند اوتیسم چیست؟ به روتین‌های غیرقابل تغییر زندگی خیلی زود تمایل نشان می ‌دهند.

تاثیر آن بر مغز مردانه چگونه است؟

وقتی که تفاوت ‌های بیولوژیکی و نورولوژیکی بین مغز و ذهن مردان و زنان، را در نظر می گیریم به نتایج جالبی می رسیم. یک روانشناس دراین حیطه مطالعاتی داشته است و این فرضیه را پیشنهاد کرد که اوتیسم در حقیقت نماینده‌ی نسخه ‌ای افراطی از یک مغز مردانه است. زیرا مردها به طور کل در سیستمی عمل کردن و زنان بیشتر در همدلی کردن مهارت دارند. اگر چه استئناهای بسیاری نیز در این زمینه وجود دارد. هم مردان و هم زنانی که در طیف اختلال اوتیسم قرار دارند، ممکن است تمایل زیادی به سیستمی عمل کردن از خود نشان دهند. اما معمولا در دستکاری بصری – فضایی عالی و تفکر محدود به قوانین عالی هستند اما قادر به همدلی و خواندن ذهن نیستند. به همین دلیل، این روانشناس به اوتیسم، کور ذهنی نیز می‌ گوید.

سطح های اوتیسم

برای این بیماری سطح هایی از سوی پزشکان در نظر گرفته شده است که در این بخش به توضیح آن ها پرداخته ایم. در حقیقت هر فرد مبتلا به اوتیسم، تجربه‌ ی انحصاری دارد. اما پزشکان عموما افراد مبتلا به اوتیسم را بسته به شدت نقایص اجتماعی و رفتارهای بازدارنده به سه سطح تقسیم می ‌کنند. افرادی که در انتهای طیف و در بخش خفیف آن قرار دارند، دشواری ‌های اندکی در تعاملات اجتماعی و تکمیل وظایف به خصوص دارند. در حالی ‌که افرادی که در وسط طیف قرار دارند، با چالش‌های میان فردی بسیاری دست و پنجه نرم می‌کنند و مشکل زیادی در ایجاد تغییر دارند.

آن دسته از افرادی که به شکل شدیدتری از این اختلال دچار هستند، ممکن است ناتوانی ‌های فکری نیز داشته باشند. این افراد همچنین ممکن است قادر به صحبت کردن نباشند و یا از نورها، صداها و بافت ‌های به خصوصی به شدت احساس ناراحتی کنند. آن‌ها در خطر پرسه زدن و دور شدن از مراقبان خود نیز هستند. در واقع اوتیسم شدید می ‌تواند به رفتارهای پرخاشگرانه و خشن و تکرارشونده‌ ای مثل زدن سر به دیوار یا حمله به دیگران منجر شود. قرار گرفتن در موقعیت ‌های بسیار خطرناک نیز می ‌تواند به بستری شدن فرد بیانجامد.

اوتیسم و ورزش

معمولا در همه ی زمینه ها ورزش و تحرک به عنوان یک نیروی کمکی عمل می کند. در این حوزه می توان گفت که ورزش های خاصی وجود دارند که می توانند در کاستن از ناامیدی ها و ارتقاء بهزیستی به طور کلی نقش داشته باشند. هر نوع تمرینی که کودک اوتیسمی شما از آن لذت می برد می تواند مفید باشد. پیاده روی و تفریح در زمین بازی هر دو ایده آل هستند. شنا و قرار گرفتن در آب می تواند هم ورزش و هم یک فعالیت بازی حسی باشد.

آیا رژیم غذایی می تواند بر اوتیسم تأثیر بگذارد؟

متاسفانه بعضی از بیماری ها درمان خاصی ندارند و مواد غذایی خاصی برای روند بهبود آن ها نیز وجود ندارد. رژیم غذایی خاصی برای افراد مبتلا به این اختلال طراحی نشده است. با این اوصاف، برخی از مشاوران اوتیسم در حال بررسی تغییرات رژیم غذایی به عنوان راهی برای کمک به به حداقل رساندن مسائل رفتاری و افزایش کیفیت کلی زندگی هستند. اساس رژیم غذایی اوتیسم اجتناب از مواد افزودنی مصنوعی است. این موارد شامل مواد نگهدارنده ، رنگ ها و شیرین کننده ها است. در عوض، یک رژیم غذایی اوتیسم ممکن است روی غذا های کامل تاکید داشته باشد، مانند:

 • میوه و سبزیجات تازه

 • مرغ بدون پوست

 • ماهی

 • چربی اشباع نشده

 • مقدار زیادی آب

تعدادی از مشاوران این اختلال همچنین یک رژیم بدون گلوتن را تأیید می کنند. پروتئین گلوتن در جو، گندم و سایر غلات پیدا می شود. این مشاوران اعتقاد دارند که گلوتن موجب ایجاد التهاب و عوارض جانبی بدن در افراد خاص مبتلا به ASD می شود. با این حال، تحقیقات علمی در مورد رابطه اوتیسم، گلوتن و پروتئین دیگری که به عنوان کازئین شناخته می شود، بی نتیجه مانده است. برخی مطالعات شواهدی را مبنی بر اینکه رژیم غذایی می تواند به بهبود علائم اختلال بیش فعالی کمبود توجه و تمرکز (ADHD) کمک کند، ارائه می دهند، وضعیتی شبیه به اوتیسم.

انتشار در: